30.MSTT: Młoda Generacja
IN THE QUIET ROOM
Choreografia: Anastasiia Khvorost
Wykonanie: Oleksandr Ostafiichuk, Justyna Wrońska
Punktem wyjścia do choreografii jest obraz Edwarda Hoppera pt. „Room
in New York" (1932).
Inspiracją stała się atmosfera emocjonalnej izolacji oraz napięcia
obecnego pomiędzy dwojgiem ludzi znajdujących się w jednej
przestrzeni, lecz pozostających w wewnętrznym oddaleniu.
Spektakl bada stan „samotności we dwoje", ciszy gęstej od
niewypowiedzianych słów oraz moment, w którym ruch rodzi się z
bezruchu. Punktem dramaturgicznym jest motyw pojedynczego dźwięku
fortepianu – traktowanego jako gest, próba kontaktu, impuls do
powstani tańca.
Choreografia rozwija się od „niezatańczoności" – surowego, niemal
niewidocznego ruchu – ku stopniowemu zagęszczeniu relacji i fizycznej
kulminacji, która nie przynosi rozwiązania, lecz pozostawia otwartą
przestrzeń napięcia.
,,Interesting = everything x long” – FAZA Dance Company
Choreografia - Klara Twardowska
Wyk. Nela Tołwińska, Joanna Wścieklicka
Muzyka - Krzysztof Pikuła/Rzekomo
Reżyseria - Beniamin Koc
Video/foto - Małgorzata Kępa
Wszystko staje się interesujące, jeśli poświęcimy temu
wystarczająco dużo uwagi.
Podobnie w relacji, to co wspólne nabiera znaczenia, gdy trwamy przy
tym wystarczająco długo i pozwalamy kształtom wzajemnego istnienia
ujawniać się stopniowo..
Duet opowiada o wspólnym kształcie, o radości jego rozpoznania i o
ciekawości, z jaką można dostrzegać jego kolejne odsłony. To
opowieść o akceptacji formy takiej, jaką się ją widzi, i o
nieustannym poszukiwaniu jej nowych konfiguracji.
W rytmie ruchu, w kształtach i sekwencjach drzew, tancerze odnajdują
metafory relacji. Bliskości i oddalenia, napięcia między tym, co
wspólne, a tym, co osobne.
Jak zmienia się kształt, gdy jesteśmy obok siebie, a jak, gdy
patrzymy z dystansu?
Duet poszukuje odpowiedzi, pozwalając, by czas, uwaga i obecność
nadawały sens każdemu gestowi.
Mięso – akt zerowy
Choreografia i wykonanie: Jakub Samogranicki
Praca dotyczy ciała w przemyśle mięsnym. Ścieżka dźwiękowa
kompozycji w większości pochodzi z nagrań dokumentujących pracę
rzeźni, a materiał ruchowy został częściowo zaczerpnięty z
obserwacji ciał zwierząt funkcjonujących w systemie przemysłowym.
Istotnym odniesieniem pozostaje również figura Molocha z poematu
„Skowyt” Allena Ginsberga, rozumiana jako bezosobowy system
kierujący się chłodną kalkulacją. Moloch zyskuje tu rolę
wyobrażonego partnera scenicznego, który dyktuje działaniem ciała.
Zostaje ono sprowadzone do czysto biologicznej funkcji, a jego śmierć
pozbawiono zarówno symbolicznych, jak i duchowych znaczeń.
Once Upon a Dream
Choreografia i wykonanie: Aleksandra Kuś
Las nie pojawia się nagle
wcześniej musi wydarzyć się przypadek
ktoś skręca wzrokiem
ktoś zatrzymuje się o sekundę za długo
ktoś pojawia się wtedy,
kiedy powinien
i nawet nie wiadomo
czy to jeszcze przypadek
czy cierpliwa historia
układa dłonie na karku
prowadząc dalej
a pośród drzew
pojawia się znajoma obecność
jak wspomnienie
które wydarzyło się wcześniej
niż naprawdę
więc idzie dalej
sennie
nie dlatego, że musi
raczej dlatego,
że niektóre spotkania
wyglądają
jakby były komuś obiecane
"To/nie Ona" – Teatr Tańca ZMYSŁ
Tancerki: Anna Maziarczyk, Dominika Kowalczyk, Izabela Bejm, Justyna
Sierpień, Katarzyna Herba, Katarzyna Prus, Klaudia Kupis, Patrycja
Paździerska, Patrycja Saramak, Paula Korszla, Paula Prewencka, Weronika
Bratos, Weronika Czerniec, Weronika Mazurek, Weronika Tymińska
Choreografia: Adrianna Sawczak
Muzyka: Michał Nazimek
"W sukience butelkowej
Prezentuje, prostuje plecy
O minie żałobnej
Uśmiechniętej pełnej licy
Ciało to nie ona
Pod halką gorąca
Miękka skóra, dotknięta
Spragniona i chcąca
Drżenia zatrzymują pęta
Ona to nie ciało
Biel przysłania czoło
I wzrok, zagubiony
Czas zatacza koło
Obfite liche plony
Tonie ona ciało
Spektakl jest próbą ukazania procesu budowania kobiecej tożsamości w
kontekście seksualności oraz sensualności. Podejmowanym problemem są
napięcia występujące pomiędzy społecznymi normami i wewnętrznymi
potrzebami, oczekiwaniami i pragnieniami. Relację kobiety z jej ciałem
okazują się kształtować historia, systemy władzy, tradycje,
obyczaje. Kobieca seksualność oscyluje w kategoriach jednostkowości,
prywatności i intymności, jednocześnie pozostając na polu tego, co
zbiorowe i publiczne. Zamierzeniem spektaklu jest eksploracja
różnorodnych form kształtowania się relacji kobiet z ich
cielesnością i seksualnością."
„BOLD” - LTT2
Choreografia: Michał Adam Góral
Tancerki: Kornelia Cegłowska, Wiktoria Charkiewicz, Klara Cyfra, Aleksandra Ćwirta, Iga Dzieciuch, Malwina Majsak, Aleksandra Najda, Emilia Nowak
Spektakl czerpie z mitologii świętokrzyskiej Łysej Góry (wznoszącej się na wysokość 594 m n.p.m.), przekształcając dawny, patriarchalny mit o zjeździe czarownic w nowoczesny, fizyczny manifest siostrzeństwa i buntu. Młode kobiety spotykają się na szczycie, by przeprowadzić kolektywny rytuał odcięcia od społecznych oczekiwań, gorsetów i ról narzuconych przez otoczenie. Sabat nie jest tu hołdem dla zła, lecz bezpieczną przestrzenią radykalnej szczerości, zaufania i odzyskiwania własnego głosu oraz brania za niego odpowiedzialności.
czytaj więcej
Choreografia: Anastasiia Khvorost
Wykonanie: Oleksandr Ostafiichuk, Justyna Wrońska
Punktem wyjścia do choreografii jest obraz Edwarda Hoppera pt. „Room
in New York" (1932).
Inspiracją stała się atmosfera emocjonalnej izolacji oraz napięcia
obecnego pomiędzy dwojgiem ludzi znajdujących się w jednej
przestrzeni, lecz pozostających w wewnętrznym oddaleniu.
Spektakl bada stan „samotności we dwoje", ciszy gęstej od
niewypowiedzianych słów oraz moment, w którym ruch rodzi się z
bezruchu. Punktem dramaturgicznym jest motyw pojedynczego dźwięku
fortepianu – traktowanego jako gest, próba kontaktu, impuls do
powstani tańca.
Choreografia rozwija się od „niezatańczoności" – surowego, niemal
niewidocznego ruchu – ku stopniowemu zagęszczeniu relacji i fizycznej
kulminacji, która nie przynosi rozwiązania, lecz pozostawia otwartą
przestrzeń napięcia.
,,Interesting = everything x long” – FAZA Dance Company
Choreografia - Klara Twardowska
Wyk. Nela Tołwińska, Joanna Wścieklicka
Muzyka - Krzysztof Pikuła/Rzekomo
Reżyseria - Beniamin Koc
Video/foto - Małgorzata Kępa
Wszystko staje się interesujące, jeśli poświęcimy temu
wystarczająco dużo uwagi.
Podobnie w relacji, to co wspólne nabiera znaczenia, gdy trwamy przy
tym wystarczająco długo i pozwalamy kształtom wzajemnego istnienia
ujawniać się stopniowo..
Duet opowiada o wspólnym kształcie, o radości jego rozpoznania i o
ciekawości, z jaką można dostrzegać jego kolejne odsłony. To
opowieść o akceptacji formy takiej, jaką się ją widzi, i o
nieustannym poszukiwaniu jej nowych konfiguracji.
W rytmie ruchu, w kształtach i sekwencjach drzew, tancerze odnajdują
metafory relacji. Bliskości i oddalenia, napięcia między tym, co
wspólne, a tym, co osobne.
Jak zmienia się kształt, gdy jesteśmy obok siebie, a jak, gdy
patrzymy z dystansu?
Duet poszukuje odpowiedzi, pozwalając, by czas, uwaga i obecność
nadawały sens każdemu gestowi.
Mięso – akt zerowy
Choreografia i wykonanie: Jakub Samogranicki
Praca dotyczy ciała w przemyśle mięsnym. Ścieżka dźwiękowa
kompozycji w większości pochodzi z nagrań dokumentujących pracę
rzeźni, a materiał ruchowy został częściowo zaczerpnięty z
obserwacji ciał zwierząt funkcjonujących w systemie przemysłowym.
Istotnym odniesieniem pozostaje również figura Molocha z poematu
„Skowyt” Allena Ginsberga, rozumiana jako bezosobowy system
kierujący się chłodną kalkulacją. Moloch zyskuje tu rolę
wyobrażonego partnera scenicznego, który dyktuje działaniem ciała.
Zostaje ono sprowadzone do czysto biologicznej funkcji, a jego śmierć
pozbawiono zarówno symbolicznych, jak i duchowych znaczeń.
Once Upon a Dream
Choreografia i wykonanie: Aleksandra Kuś
Las nie pojawia się nagle
wcześniej musi wydarzyć się przypadek
ktoś skręca wzrokiem
ktoś zatrzymuje się o sekundę za długo
ktoś pojawia się wtedy,
kiedy powinien
i nawet nie wiadomo
czy to jeszcze przypadek
czy cierpliwa historia
układa dłonie na karku
prowadząc dalej
a pośród drzew
pojawia się znajoma obecność
jak wspomnienie
które wydarzyło się wcześniej
niż naprawdę
więc idzie dalej
sennie
nie dlatego, że musi
raczej dlatego,
że niektóre spotkania
wyglądają
jakby były komuś obiecane
"To/nie Ona" – Teatr Tańca ZMYSŁ
Tancerki: Anna Maziarczyk, Dominika Kowalczyk, Izabela Bejm, Justyna
Sierpień, Katarzyna Herba, Katarzyna Prus, Klaudia Kupis, Patrycja
Paździerska, Patrycja Saramak, Paula Korszla, Paula Prewencka, Weronika
Bratos, Weronika Czerniec, Weronika Mazurek, Weronika Tymińska
Choreografia: Adrianna Sawczak
Muzyka: Michał Nazimek
"W sukience butelkowej
Prezentuje, prostuje plecy
O minie żałobnej
Uśmiechniętej pełnej licy
Ciało to nie ona
Pod halką gorąca
Miękka skóra, dotknięta
Spragniona i chcąca
Drżenia zatrzymują pęta
Ona to nie ciało
Biel przysłania czoło
I wzrok, zagubiony
Czas zatacza koło
Obfite liche plony
Tonie ona ciało
Spektakl jest próbą ukazania procesu budowania kobiecej tożsamości w
kontekście seksualności oraz sensualności. Podejmowanym problemem są
napięcia występujące pomiędzy społecznymi normami i wewnętrznymi
potrzebami, oczekiwaniami i pragnieniami. Relację kobiety z jej ciałem
okazują się kształtować historia, systemy władzy, tradycje,
obyczaje. Kobieca seksualność oscyluje w kategoriach jednostkowości,
prywatności i intymności, jednocześnie pozostając na polu tego, co
zbiorowe i publiczne. Zamierzeniem spektaklu jest eksploracja
różnorodnych form kształtowania się relacji kobiet z ich
cielesnością i seksualnością."
„BOLD” - LTT2
Choreografia: Michał Adam Góral
Tancerki: Kornelia Cegłowska, Wiktoria Charkiewicz, Klara Cyfra, Aleksandra Ćwirta, Iga Dzieciuch, Malwina Majsak, Aleksandra Najda, Emilia Nowak
Spektakl czerpie z mitologii świętokrzyskiej Łysej Góry (wznoszącej się na wysokość 594 m n.p.m.), przekształcając dawny, patriarchalny mit o zjeździe czarownic w nowoczesny, fizyczny manifest siostrzeństwa i buntu. Młode kobiety spotykają się na szczycie, by przeprowadzić kolektywny rytuał odcięcia od społecznych oczekiwań, gorsetów i ról narzuconych przez otoczenie. Sabat nie jest tu hołdem dla zła, lecz bezpieczną przestrzenią radykalnej szczerości, zaufania i odzyskiwania własnego głosu oraz brania za niego odpowiedzialności.
IN THE QUIET ROOM
Choreografia: Anastasiia Khvorost
Wykonanie: Oleksandr Ostafiichuk, Justyna Wrońska
Punktem wyjścia do choreografii jest obraz Edwarda Hoppera pt. „Room
in New York" (1932).
Inspiracją stała się atmosfera emocjonalnej izolacji oraz napięcia
obecnego pomiędzy dwojgiem ludzi znajdujących się w jednej
przestrzeni, lecz pozostających w wewnętrznym oddaleniu.
Spektakl bada stan „samotności we dwoje", ciszy gęstej od
niewypowiedzianych słów oraz moment, w którym ruch rodzi się z
bezruchu. Punktem dramaturgicznym jest motyw pojedynczego dźwięku
fortepianu – traktowanego jako gest, próba kontaktu, impuls do
powstani tańca.
Choreografia rozwija się od „niezatańczoności" – surowego, niemal
niewidocznego ruchu – ku stopniowemu zagęszczeniu relacji i fizycznej
kulminacji, która nie przynosi rozwiązania, lecz pozostawia otwartą
przestrzeń napięcia.
,,Interesting = everything x long” – FAZA Dance Company
Choreografia - Klara Twardowska
Wyk. Nela Tołwińska, Joanna Wścieklicka
Muzyka - Krzysztof Pikuła/Rzekomo
Reżyseria - Beniamin Koc
Video/foto - Małgorzata Kępa
Wszystko staje się interesujące, jeśli poświęcimy temu
wystarczająco dużo uwagi.
Podobnie w relacji, to co wspólne nabiera znaczenia, gdy trwamy przy
tym wystarczająco długo i pozwalamy kształtom wzajemnego istnienia
ujawniać się stopniowo..
Duet opowiada o wspólnym kształcie, o radości jego rozpoznania i o
ciekawości, z jaką można dostrzegać jego kolejne odsłony. To
opowieść o akceptacji formy takiej, jaką się ją widzi, i o
nieustannym poszukiwaniu jej nowych konfiguracji.
W rytmie ruchu, w kształtach i sekwencjach drzew, tancerze odnajdują
metafory relacji. Bliskości i oddalenia, napięcia między tym, co
wspólne, a tym, co osobne.
Jak zmienia się kształt, gdy jesteśmy obok siebie, a jak, gdy
patrzymy z dystansu?
Duet poszukuje odpowiedzi, pozwalając, by czas, uwaga i obecność
nadawały sens każdemu gestowi.
Mięso – akt zerowy
Choreografia i wykonanie: Jakub Samogranicki
Praca dotyczy ciała w przemyśle mięsnym. Ścieżka dźwiękowa
kompozycji w większości pochodzi z nagrań dokumentujących pracę
rzeźni, a materiał ruchowy został częściowo zaczerpnięty z
obserwacji ciał zwierząt funkcjonujących w systemie przemysłowym.
Istotnym odniesieniem pozostaje również figura Molocha z poematu
„Skowyt” Allena Ginsberga, rozumiana jako bezosobowy system
kierujący się chłodną kalkulacją. Moloch zyskuje tu rolę
wyobrażonego partnera scenicznego, który dyktuje działaniem ciała.
Zostaje ono sprowadzone do czysto biologicznej funkcji, a jego śmierć
pozbawiono zarówno symbolicznych, jak i duchowych znaczeń.
Once Upon a Dream
Choreografia i wykonanie: Aleksandra Kuś
Las nie pojawia się nagle
wcześniej musi wydarzyć się przypadek
ktoś skręca wzrokiem
ktoś zatrzymuje się o sekundę za długo
ktoś pojawia się wtedy,
kiedy powinien
i nawet nie wiadomo
czy to jeszcze przypadek
czy cierpliwa historia
układa dłonie na karku
prowadząc dalej
a pośród drzew
pojawia się znajoma obecność
jak wspomnienie
które wydarzyło się wcześniej
niż naprawdę
więc idzie dalej
sennie
nie dlatego, że musi
raczej dlatego,
że niektóre spotkania
wyglądają
jakby były komuś obiecane
"To/nie Ona" – Teatr Tańca ZMYSŁ
Tancerki: Anna Maziarczyk, Dominika Kowalczyk, Izabela Bejm, Justyna
Sierpień, Katarzyna Herba, Katarzyna Prus, Klaudia Kupis, Patrycja
Paździerska, Patrycja Saramak, Paula Korszla, Paula Prewencka, Weronika
Bratos, Weronika Czerniec, Weronika Mazurek, Weronika Tymińska
Choreografia: Adrianna Sawczak
Muzyka: Michał Nazimek
"W sukience butelkowej
Prezentuje, prostuje plecy
O minie żałobnej
Uśmiechniętej pełnej licy
Ciało to nie ona
Pod halką gorąca
Miękka skóra, dotknięta
Spragniona i chcąca
Drżenia zatrzymują pęta
Ona to nie ciało
Biel przysłania czoło
I wzrok, zagubiony
Czas zatacza koło
Obfite liche plony
Tonie ona ciało
Spektakl jest próbą ukazania procesu budowania kobiecej tożsamości w
kontekście seksualności oraz sensualności. Podejmowanym problemem są
napięcia występujące pomiędzy społecznymi normami i wewnętrznymi
potrzebami, oczekiwaniami i pragnieniami. Relację kobiety z jej ciałem
okazują się kształtować historia, systemy władzy, tradycje,
obyczaje. Kobieca seksualność oscyluje w kategoriach jednostkowości,
prywatności i intymności, jednocześnie pozostając na polu tego, co
zbiorowe i publiczne. Zamierzeniem spektaklu jest eksploracja
różnorodnych form kształtowania się relacji kobiet z ich
cielesnością i seksualnością."
„BOLD” - LTT2
Choreografia: Michał Adam Góral
Tancerki: Kornelia Cegłowska, Wiktoria Charkiewicz, Klara Cyfra, Aleksandra Ćwirta, Iga Dzieciuch, Malwina Majsak, Aleksandra Najda, Emilia Nowak
Spektakl czerpie z mitologii świętokrzyskiej Łysej Góry (wznoszącej się na wysokość 594 m n.p.m.), przekształcając dawny, patriarchalny mit o zjeździe czarownic w nowoczesny, fizyczny manifest siostrzeństwa i buntu. Młode kobiety spotykają się na szczycie, by przeprowadzić kolektywny rytuał odcięcia od społecznych oczekiwań, gorsetów i ról narzuconych przez otoczenie. Sabat nie jest tu hołdem dla zła, lecz bezpieczną przestrzenią radykalnej szczerości, zaufania i odzyskiwania własnego głosu oraz brania za niego odpowiedzialności.
czytaj więcej
Choreografia: Anastasiia Khvorost
Wykonanie: Oleksandr Ostafiichuk, Justyna Wrońska
Punktem wyjścia do choreografii jest obraz Edwarda Hoppera pt. „Room
in New York" (1932).
Inspiracją stała się atmosfera emocjonalnej izolacji oraz napięcia
obecnego pomiędzy dwojgiem ludzi znajdujących się w jednej
przestrzeni, lecz pozostających w wewnętrznym oddaleniu.
Spektakl bada stan „samotności we dwoje", ciszy gęstej od
niewypowiedzianych słów oraz moment, w którym ruch rodzi się z
bezruchu. Punktem dramaturgicznym jest motyw pojedynczego dźwięku
fortepianu – traktowanego jako gest, próba kontaktu, impuls do
powstani tańca.
Choreografia rozwija się od „niezatańczoności" – surowego, niemal
niewidocznego ruchu – ku stopniowemu zagęszczeniu relacji i fizycznej
kulminacji, która nie przynosi rozwiązania, lecz pozostawia otwartą
przestrzeń napięcia.
,,Interesting = everything x long” – FAZA Dance Company
Choreografia - Klara Twardowska
Wyk. Nela Tołwińska, Joanna Wścieklicka
Muzyka - Krzysztof Pikuła/Rzekomo
Reżyseria - Beniamin Koc
Video/foto - Małgorzata Kępa
Wszystko staje się interesujące, jeśli poświęcimy temu
wystarczająco dużo uwagi.
Podobnie w relacji, to co wspólne nabiera znaczenia, gdy trwamy przy
tym wystarczająco długo i pozwalamy kształtom wzajemnego istnienia
ujawniać się stopniowo..
Duet opowiada o wspólnym kształcie, o radości jego rozpoznania i o
ciekawości, z jaką można dostrzegać jego kolejne odsłony. To
opowieść o akceptacji formy takiej, jaką się ją widzi, i o
nieustannym poszukiwaniu jej nowych konfiguracji.
W rytmie ruchu, w kształtach i sekwencjach drzew, tancerze odnajdują
metafory relacji. Bliskości i oddalenia, napięcia między tym, co
wspólne, a tym, co osobne.
Jak zmienia się kształt, gdy jesteśmy obok siebie, a jak, gdy
patrzymy z dystansu?
Duet poszukuje odpowiedzi, pozwalając, by czas, uwaga i obecność
nadawały sens każdemu gestowi.
Mięso – akt zerowy
Choreografia i wykonanie: Jakub Samogranicki
Praca dotyczy ciała w przemyśle mięsnym. Ścieżka dźwiękowa
kompozycji w większości pochodzi z nagrań dokumentujących pracę
rzeźni, a materiał ruchowy został częściowo zaczerpnięty z
obserwacji ciał zwierząt funkcjonujących w systemie przemysłowym.
Istotnym odniesieniem pozostaje również figura Molocha z poematu
„Skowyt” Allena Ginsberga, rozumiana jako bezosobowy system
kierujący się chłodną kalkulacją. Moloch zyskuje tu rolę
wyobrażonego partnera scenicznego, który dyktuje działaniem ciała.
Zostaje ono sprowadzone do czysto biologicznej funkcji, a jego śmierć
pozbawiono zarówno symbolicznych, jak i duchowych znaczeń.
Once Upon a Dream
Choreografia i wykonanie: Aleksandra Kuś
Las nie pojawia się nagle
wcześniej musi wydarzyć się przypadek
ktoś skręca wzrokiem
ktoś zatrzymuje się o sekundę za długo
ktoś pojawia się wtedy,
kiedy powinien
i nawet nie wiadomo
czy to jeszcze przypadek
czy cierpliwa historia
układa dłonie na karku
prowadząc dalej
a pośród drzew
pojawia się znajoma obecność
jak wspomnienie
które wydarzyło się wcześniej
niż naprawdę
więc idzie dalej
sennie
nie dlatego, że musi
raczej dlatego,
że niektóre spotkania
wyglądają
jakby były komuś obiecane
"To/nie Ona" – Teatr Tańca ZMYSŁ
Tancerki: Anna Maziarczyk, Dominika Kowalczyk, Izabela Bejm, Justyna
Sierpień, Katarzyna Herba, Katarzyna Prus, Klaudia Kupis, Patrycja
Paździerska, Patrycja Saramak, Paula Korszla, Paula Prewencka, Weronika
Bratos, Weronika Czerniec, Weronika Mazurek, Weronika Tymińska
Choreografia: Adrianna Sawczak
Muzyka: Michał Nazimek
"W sukience butelkowej
Prezentuje, prostuje plecy
O minie żałobnej
Uśmiechniętej pełnej licy
Ciało to nie ona
Pod halką gorąca
Miękka skóra, dotknięta
Spragniona i chcąca
Drżenia zatrzymują pęta
Ona to nie ciało
Biel przysłania czoło
I wzrok, zagubiony
Czas zatacza koło
Obfite liche plony
Tonie ona ciało
Spektakl jest próbą ukazania procesu budowania kobiecej tożsamości w
kontekście seksualności oraz sensualności. Podejmowanym problemem są
napięcia występujące pomiędzy społecznymi normami i wewnętrznymi
potrzebami, oczekiwaniami i pragnieniami. Relację kobiety z jej ciałem
okazują się kształtować historia, systemy władzy, tradycje,
obyczaje. Kobieca seksualność oscyluje w kategoriach jednostkowości,
prywatności i intymności, jednocześnie pozostając na polu tego, co
zbiorowe i publiczne. Zamierzeniem spektaklu jest eksploracja
różnorodnych form kształtowania się relacji kobiet z ich
cielesnością i seksualnością."
„BOLD” - LTT2
Choreografia: Michał Adam Góral
Tancerki: Kornelia Cegłowska, Wiktoria Charkiewicz, Klara Cyfra, Aleksandra Ćwirta, Iga Dzieciuch, Malwina Majsak, Aleksandra Najda, Emilia Nowak
Spektakl czerpie z mitologii świętokrzyskiej Łysej Góry (wznoszącej się na wysokość 594 m n.p.m.), przekształcając dawny, patriarchalny mit o zjeździe czarownic w nowoczesny, fizyczny manifest siostrzeństwa i buntu. Młode kobiety spotykają się na szczycie, by przeprowadzić kolektywny rytuał odcięcia od społecznych oczekiwań, gorsetów i ról narzuconych przez otoczenie. Sabat nie jest tu hołdem dla zła, lecz bezpieczną przestrzenią radykalnej szczerości, zaufania i odzyskiwania własnego głosu oraz brania za niego odpowiedzialności.