30.MSTT: NACH VAN VAN DANCE COMPANY “Nulle part est un endroit”
Stuk. Wysunięta klatka piersiowa. Na początku był krump – tymi słowami właśnie Nach otwiera tę taneczną konferencję, wynikającą z chęci podzielenia się swoją późno rozpoczętą drogą artystyczną, najpierw jako samouka oraz obejrzenia filmu Davida LaChapelle’a pt. Rize, który zaprezentował ‘Kingdom Radically Uplifted Mighty Praise’ (KRUMP) całemu pokoleniu we Francji.
Materiał archiwalny – od podróży do LA po walki uliczne w Paryżu – przeplata się z uaktywnianiem poprzez ciało i słowa, skierowanym do publiczności bezpośrednio i uderzeniowo. Ale krump nie mógł powstrzymać tej artystki przed skręceniem w inną stronę i jej własnym spojrzeniem na świat. Pierwszy, kolektywny rozdział kończy się tutaj. Reszta to prace samodzielne, zainspirowane podróżami, wędrówkami i odkryciami: kathakali, teatr lalek, flamenco w Andaluzji oraz intensywna praktyka butoh w Japonii, podczas rezydencji artystycznej, która głęboko odmieniła Nach. Ta introspektywna i ewoluująca prezentacja taneczna nasuwa myśl o rozkwicie Nach jako artystki i jej twórczym logo, które wciąż czeka na potwierdzenie. Jej eksperymenty z wykorzystaniem potencjału czarnego pudła sceny są najnowszym rozdziałem tej burzliwej historii o sobie samej, podróżującej po świecie od ponad pięciu lat.
czytaj więcej
Materiał archiwalny – od podróży do LA po walki uliczne w Paryżu – przeplata się z uaktywnianiem poprzez ciało i słowa, skierowanym do publiczności bezpośrednio i uderzeniowo. Ale krump nie mógł powstrzymać tej artystki przed skręceniem w inną stronę i jej własnym spojrzeniem na świat. Pierwszy, kolektywny rozdział kończy się tutaj. Reszta to prace samodzielne, zainspirowane podróżami, wędrówkami i odkryciami: kathakali, teatr lalek, flamenco w Andaluzji oraz intensywna praktyka butoh w Japonii, podczas rezydencji artystycznej, która głęboko odmieniła Nach. Ta introspektywna i ewoluująca prezentacja taneczna nasuwa myśl o rozkwicie Nach jako artystki i jej twórczym logo, które wciąż czeka na potwierdzenie. Jej eksperymenty z wykorzystaniem potencjału czarnego pudła sceny są najnowszym rozdziałem tej burzliwej historii o sobie samej, podróżującej po świecie od ponad pięciu lat.
Stuk. Wysunięta klatka piersiowa. Na początku był krump – tymi słowami właśnie Nach otwiera tę taneczną konferencję, wynikającą z chęci podzielenia się swoją późno rozpoczętą drogą artystyczną, najpierw jako samouka oraz obejrzenia filmu Davida LaChapelle’a pt. Rize, który zaprezentował ‘Kingdom Radically Uplifted Mighty Praise’ (KRUMP) całemu pokoleniu we Francji.
Materiał archiwalny – od podróży do LA po walki uliczne w Paryżu – przeplata się z uaktywnianiem poprzez ciało i słowa, skierowanym do publiczności bezpośrednio i uderzeniowo. Ale krump nie mógł powstrzymać tej artystki przed skręceniem w inną stronę i jej własnym spojrzeniem na świat. Pierwszy, kolektywny rozdział kończy się tutaj. Reszta to prace samodzielne, zainspirowane podróżami, wędrówkami i odkryciami: kathakali, teatr lalek, flamenco w Andaluzji oraz intensywna praktyka butoh w Japonii, podczas rezydencji artystycznej, która głęboko odmieniła Nach. Ta introspektywna i ewoluująca prezentacja taneczna nasuwa myśl o rozkwicie Nach jako artystki i jej twórczym logo, które wciąż czeka na potwierdzenie. Jej eksperymenty z wykorzystaniem potencjału czarnego pudła sceny są najnowszym rozdziałem tej burzliwej historii o sobie samej, podróżującej po świecie od ponad pięciu lat.
czytaj więcej
Materiał archiwalny – od podróży do LA po walki uliczne w Paryżu – przeplata się z uaktywnianiem poprzez ciało i słowa, skierowanym do publiczności bezpośrednio i uderzeniowo. Ale krump nie mógł powstrzymać tej artystki przed skręceniem w inną stronę i jej własnym spojrzeniem na świat. Pierwszy, kolektywny rozdział kończy się tutaj. Reszta to prace samodzielne, zainspirowane podróżami, wędrówkami i odkryciami: kathakali, teatr lalek, flamenco w Andaluzji oraz intensywna praktyka butoh w Japonii, podczas rezydencji artystycznej, która głęboko odmieniła Nach. Ta introspektywna i ewoluująca prezentacja taneczna nasuwa myśl o rozkwicie Nach jako artystki i jej twórczym logo, które wciąż czeka na potwierdzenie. Jej eksperymenty z wykorzystaniem potencjału czarnego pudła sceny są najnowszym rozdziałem tej burzliwej historii o sobie samej, podróżującej po świecie od ponad pięciu lat.