Lublin 01.03.2026, g. 15:00
od 18.00 pln
Dla Dzieci +1
Nina marzy, żeby zostać pisarką. Jej przewodnikiem po świecie powieści jest sąsiadka, artystka. Dziewczyna odkrywa, że jej własne życie staje się powieścią...
Lublin 01.03.2026, g. 17:00
od 18.00 pln
Film
Ponad 15 nagród i 30 nominacji. Złota Palma w Cannes. Film na shortliście do Oscara 2026 (najlepszy film nieanglojęzyczny). Nominowany do Złotych Globów 2026 (m.in. dramat, film, reżyser, scenariusz) oraz Europejskich Nagród Filmowych 2026 (film, reżyser, scenariusz, LUX Audience Award).
„To był zwykły przypadek” to porażająco aktualna, humanistyczna opowieść o traumie, przebaczeniu i granicach moralności. Jafar Panahi powraca z dziełem, które – jak jego wcześniejsze filmy – odważnie uderza w autorytarny reżim i stawia pytanie, od którego nie da się uciec: czy odwet potrafi uleczyć, czy tylko pogłębia ranę?
Wszystko zaczyna się od pozornie błahego zdarzenia: awaria auta podczas powrotu do domu zmusza młode małżeństwo z kilkuletnią córką do zjazdu do przydrożnego warsztatu. Na miejscu są dwaj mechanicy – jeden od razu oferuje pomoc, drugi, Vahid, obserwuje sytuację z dystansu.
Vahid jest byłym więźniem politycznym zatrzymanym po antyrządowych protestach. Tortury z przesłuchań zostawiły w nim trwały ślad – każdy krok sprawia mu ból. Gdy przygląda się niespodziewanemu gościowi, rozpoznaje w nim człowieka, który go katował: komisarza irańskiej policji, przez więźniów nazywanego Kuternogą.
Impuls jest natychmiastowy. Vahid decyduje się na porwanie, wierząc, że zemsta przyniesie mu ulgę. Zanim jednak zrobi krok, którego nie da się cofnąć, musi zmierzyć się z wątpliwościami: czy to na pewno właściwy człowiek? I przede wszystkim – czy zemsta może być zadośćuczynieniem, czy jest tylko kolejną formą przemocy?
To kino napięcia i sumienia, w którym jeden „zwykły przypadek” uruchamia lawinę decyzji ważących więcej niż życie.
„To był zwykły przypadek” to porażająco aktualna, humanistyczna opowieść o traumie, przebaczeniu i granicach moralności. Jafar Panahi powraca z dziełem, które – jak jego wcześniejsze filmy – odważnie uderza w autorytarny reżim i stawia pytanie, od którego nie da się uciec: czy odwet potrafi uleczyć, czy tylko pogłębia ranę?
Wszystko zaczyna się od pozornie błahego zdarzenia: awaria auta podczas powrotu do domu zmusza młode małżeństwo z kilkuletnią córką do zjazdu do przydrożnego warsztatu. Na miejscu są dwaj mechanicy – jeden od razu oferuje pomoc, drugi, Vahid, obserwuje sytuację z dystansu.
Vahid jest byłym więźniem politycznym zatrzymanym po antyrządowych protestach. Tortury z przesłuchań zostawiły w nim trwały ślad – każdy krok sprawia mu ból. Gdy przygląda się niespodziewanemu gościowi, rozpoznaje w nim człowieka, który go katował: komisarza irańskiej policji, przez więźniów nazywanego Kuternogą.
Impuls jest natychmiastowy. Vahid decyduje się na porwanie, wierząc, że zemsta przyniesie mu ulgę. Zanim jednak zrobi krok, którego nie da się cofnąć, musi zmierzyć się z wątpliwościami: czy to na pewno właściwy człowiek? I przede wszystkim – czy zemsta może być zadośćuczynieniem, czy jest tylko kolejną formą przemocy?
To kino napięcia i sumienia, w którym jeden „zwykły przypadek” uruchamia lawinę decyzji ważących więcej niż życie.
Lublin 01.03.2026, g. 19:00
od 18.00 pln
Film
W samym środku upalnego lata, pośród chłodnych korytarzy renesansowego pałacu, trzy kobiety prowadzą życie, które na pierwszy rzut oka wygląda jak spełnienie marzeń. Nie muszą o nic zabiegać: niewidzialny, perfekcyjnie działający system dba o ich codzienność, dostarcza posiłki, organizuje rozrywki i wyznacza kolejne etapy rozwoju. Wszystko jest wygodne, miękkie, uporządkowane. A przede wszystkim – pozornie bezpieczne.
Ten raj ma jednak swój warunek. Jeden, niepodważalny zakaz: nie wolno przekroczyć muru otaczającego posiadłość. Mur jest granicą świata, a zarazem granicą wyobraźni – czymś, co z czasem przestaje być zauważalne, tak jak przestaje się zauważać kontrolę, jeśli jest podana w atrakcyjnym opakowaniu.
Z czasem w idealnym obrazie pojawiają się pęknięcia. Dzień wypełniony wellnessowymi rytuałami, afirmacjami i „pracą nad sobą” zaczyna brzmieć jak instrukcja posłuszeństwa. Program samodoskonalenia, zamiast dawać siłę, zamienia się w mechanizm utrzymujący bohaterki w stanie wiecznej niedojrzałości – w komfortowej stagnacji, w której wszystko jest zaplanowane, a autonomia staje się fikcją.
Pod powierzchnią uśmiechów narasta napięcie: tłumiona przez lata złość, gniew, frustracja i narastające poczucie, że ta troska ma swoją cenę. Kobiety zaczynają się porozumiewać własnym, tajnym kodem, jakby próbowały odzyskać język, który system im odebrał. W ukryciu podejmują też niezwykły trening – „ćwiczą umieranie” – gest skrajny, desperacki, a jednocześnie zaskakująco logiczny w świecie, gdzie nawet wolność jest kontrolowana.
Film krok po kroku zmienia ton: z hipnotycznej idylli przechodzi w opowieść o pękaniu iluzji i o tym, jak łatwo pomylić opiekę z dominacją. To historia o granicach narzuconych z zewnątrz, ale też o tych, które z czasem wyrastają w człowieku – gdy przez lata słyszy, że „tak jest lepiej”.
Czy bohaterki znajdą w sobie odwagę i dojrzałość, by przekroczyć mur, którego nie kazał im budować nikt poza systemem? I czy potrafią wyobrazić sobie życie poza światem, który wyręcza je we wszystkim?
To pełnometrażowy debiut reżyserski – świeży, konsekwentny i prowokujący do pytań o to, gdzie kończy się komfort, a zaczyna zniewolenie.
Ten raj ma jednak swój warunek. Jeden, niepodważalny zakaz: nie wolno przekroczyć muru otaczającego posiadłość. Mur jest granicą świata, a zarazem granicą wyobraźni – czymś, co z czasem przestaje być zauważalne, tak jak przestaje się zauważać kontrolę, jeśli jest podana w atrakcyjnym opakowaniu.
Z czasem w idealnym obrazie pojawiają się pęknięcia. Dzień wypełniony wellnessowymi rytuałami, afirmacjami i „pracą nad sobą” zaczyna brzmieć jak instrukcja posłuszeństwa. Program samodoskonalenia, zamiast dawać siłę, zamienia się w mechanizm utrzymujący bohaterki w stanie wiecznej niedojrzałości – w komfortowej stagnacji, w której wszystko jest zaplanowane, a autonomia staje się fikcją.
Pod powierzchnią uśmiechów narasta napięcie: tłumiona przez lata złość, gniew, frustracja i narastające poczucie, że ta troska ma swoją cenę. Kobiety zaczynają się porozumiewać własnym, tajnym kodem, jakby próbowały odzyskać język, który system im odebrał. W ukryciu podejmują też niezwykły trening – „ćwiczą umieranie” – gest skrajny, desperacki, a jednocześnie zaskakująco logiczny w świecie, gdzie nawet wolność jest kontrolowana.
Film krok po kroku zmienia ton: z hipnotycznej idylli przechodzi w opowieść o pękaniu iluzji i o tym, jak łatwo pomylić opiekę z dominacją. To historia o granicach narzuconych z zewnątrz, ale też o tych, które z czasem wyrastają w człowieku – gdy przez lata słyszy, że „tak jest lepiej”.
Czy bohaterki znajdą w sobie odwagę i dojrzałość, by przekroczyć mur, którego nie kazał im budować nikt poza systemem? I czy potrafią wyobrazić sobie życie poza światem, który wyręcza je we wszystkim?
To pełnometrażowy debiut reżyserski – świeży, konsekwentny i prowokujący do pytań o to, gdzie kończy się komfort, a zaczyna zniewolenie.